بیاد مهدی اخوان ثالث (م امید)

baby

غزل از مهدي اخوان ثالث
ازکتاب آخر شاهنامه

باده ئي هست وپناهي وشبي شسته وپاک.
جرعه ها نوشم وته جرعه فشانم بر خاک .
نم نمک زمزمه واري رهش اندوه وملال
ميزنم درغزلي باده صفت آتشناک :

بوي آن گمشده گل رازچه گلبن خواهم ؟
که چوبادازهمه سو ميدوم وگمراهم .
همه سر چشمم واز ديدن او محرومم.
همه تن دستم وازدامن او کوتاهم .

باده کم کم دهدم شورو شراري که مپرس .
بردم افتان خيزان بدياري که مپرس .
گويد آهسته بگوشم سخناني که مگوي .
پيش چشم آوردم باغ وبهاري که مپرس .

آتشين بال وپرو دوزخي ونامه سياه
جهد از دام دلم صد گله عفريته آه .
بسته - بين من وآن آرزوي گمشده ام
پل لرزنده ئي از حسرت واندوه - نگاه

گرچه تنهائي من بسته درو پنجره ها
پيش چشمم گذرد عالمي از خاطره ها.
مست نفرين منند ازهمه سو هربدو نيک
غرق دشنام وخروشم سره ها ناسره ها

گرچه دل بس گله زو دارد و پيغام به او
ندهد بار دهم باري دشنام به او
من کشم آه که دشنام برآن بزم که وي
ندهد نقل به من من ندهم جام به او

روشنائي ده اين تيره شبان بادا ياد
لاله برگ تر برگشته لبان بادا ياد
شوخ چشم آهوک من که خورد باده چو شير
پيرميخوارگي آن تازه جوان بادا ياد

باده ئي بود وپناهي که رسيد ازره باد
گفت بامن :چه نشستي که سحر بال گشاد
من واين ناله ي زار ومن و اين باد سحر
((آه اگر ناله زارم نرساند بتو باد))

:?: :?: :?:

lover

خوش انصافها اخوان رو به اندازه فلان تهی و بهمان شمس هم
قابل ندونستید؟ Think